กร๊าก~ เราจะมาบอกว่ายังมีชีวิตอยู่เน้อ แบบหายหัวไปนานพอใช้ บล็อกใครก็ไม่ได้ไปเม้น ขอโทษนะค้า~ ทั้งนี้เนื่องด้วยคอมเรามันโดนไวรัสเขมือบเอา จนตอนนี้ก็ยังไม่ได้เลย(ตอนนี้แอบใช้คอมโรงเรียนอยู่)

เซ็งมากๆช่วงนี้การบ้านท่วมหัว ใครบอกว่าสายศิลป์สบาย อย่าไปเชื่ออออออออ เราแทบกระอักมาแล้วโดยเฉพาะกับดรออิ้ง กดคะแนนสุดๆๆๆๆ ตอนนี้กำลังวาดภาพรูปปั้น กษัตริย์เดวิดอยู่(ลุงเดนั้นเอง) สัดส่วนโครงร่างเราวาดได้นะแต่แรเงานี้ไม่ไหวจริงๆอะ -*-

เมื่อวันเสาร์มีงานที่ mbk เราก็ไปนะเรียนพิเศษแถวนะพอดีเลยเรียนเสร็จก็ไปเดินถ่ายรูป กับปลา ณ เซ้ตจัง น้องพิม ณ ยูจิโร่ และพี่มิ ณ ลูเคีย มาด้วยกันแต่ไปคนละเรื่องเลย -*- อยู่ได้ไม่นานก็ต้องไปรับเพื่อนอีกคนที่ห้วยขวางด้วยความทรหด เลยฝากกล้องไว้กะปลาและนู๋พิม รูปไม่สวย รูปเบลอ รูปน้อย โปรดโทษ 2 คนนี้ (อ้าว)

วันนี้มาบ่นเฉยๆ เดี๋ยวเอารูปมาลงทีหลังเพราะไม่มีเวลาแล้ว ใครลงเข้ามาก็รอ entry หน้าเน้อ มีประมาณ 30 กว่ารูปได้ แล้วจะไถ่โทษด้วยการทำรูปใหญ่ๆแล้วกัน

--------------------------------------------------

ไปอ่านเจอหนังสือเล่มนึงเค้าบอกว่า

ชีวิตที่รุ่งโรจและมีความสุขที่สุดคือการได้อยู่กับใครซักคน ที่เข้าใจและยอมรับในความเป็นเรา

ชีวิตที่ไร้ความทุกข์คือการลืมความเจ็บปวดจากใครคนนั้น แต่ยังเก็บความสุขที่ได้จากเขาไว้เสมอ

ชีวิตที่น่าพึงใจ คือชีวิตที่เรียบง่ายไปพร้อมกับการรอใครซักคน

ชีวิตที่เจ็บปวดคือการ ดันทุรังและเฝ้าคิดถึงแต่คำว่า ทำไม...

ก็ชีวิตที่ทุกข์โศกหนะ เพราะเราไม่ยอมปล่อยให้ความทุกข์ออกมาจากใจ จะเก็บไว้ทำไมหากมันทำให้เราเจ็บ เพียรแต่จะนึกถึงมันไปไขว่คว้ามันไปจะได้อะไรขึ้นมา กลับมามองโลกแห่งความเป็นจริง แล้วลองดูซิว่า ยังมีใครที่รอเราอยู่รึเปล่า....

----------------------------------------